Multilingual Folk Tale Database


Der Wolf und die sieben jungen Geisslein (Jacob & Wilhelm Grimm)

Волкот и седумте јариња Vuk i sedam kozlića
unknown author unknown author
Macedonian Croatian

Живеела едно време една стара коза со своите седум мали козлета. Таа ги сакала така, како секоја мајка сака своите деца. Еден ден коза одлучила да отиде во шумата за храна, повикала седумте козлета кај себе и им рекла:

- Мили деца, јас ќе одам во шумата, пазете се од волкот - ако влезе во куќичка, ќе ви излапа целите, со рогцата и копитцата. Негативци често се трансформира, но груби глас и црните шепи веднаш ќе го препознаете.

Козлетата рекле: - Мила мамичко, ние ќе се чуваме, оди и не се грижи. Тогаш старата коза им рекла "Мее" за збогум и утеши, презеде по својот пат. Не поминало долго време и ете, дека некој похлопал на вратата на куќа и се провикнал:

- Отворете, милји деца, јас сум вашата мајчица. Донесов на секого по нешто. Но засипнатост козлетата познале дека тоа бил волкот.

- Нема да отвориме - возвратиле тие, - ти не си нашата мајчица, таа има нежен и мил глас, а твојот е груб. Ти си волкот. Волкот отишол во една галантерија и си купил големо парче креда. Изел ја и неговиот глас станал тъничък.

Се вратил повторно козлетата, тропнал на вратата и викна: - Отворете, милји деца, јас сум вашата мајчица и сум донела секого по нешто. Но волкот бил поставена црната си шепа на прозорецот, малите ја виделе и рекле: - Нема да отвориме, нашата мајчица нема црни шепи како тебе. Ти си волкот. Тогаш волкот отишол во една пекарата и рекол на пекарите:

- Судривме нозе и треба ми го со тесто. Откако пекарот го стави со тесто, отишол при мелничаря и му рекол: - Масовно ми бело брашно на шепа. Мелничарят се досетил дека волкот сака да измами некого и не се согласил, но волкот му се заканил:

- Ако не го направиш, ќе те изедам. Мелничарят се запрепастен и направил шепа му бела. Да, такви се луѓето. Грдиот ѕвер се соочи по трет пат пред вратата на козјата куќичка, чукна и рекол:

- Отворете, деца, вашата мила мајчица се врати дома и носи на секого по нешто од шумата. Козлетата викна:

- Прикажи си прво шепа за да видиме дека си нашата мила мајчица. Волкот мушнал шепа низ прозорецот и како виделе дека е бела, поверувале дека тоа е нивната мајка и отвориле вратата. Но внатре влегол волкот. Одбивајќи се козлетата и побегнала да се кријат кој каде свари. Првото се мушнало под маса, второто - Во кревет, третото - во шпоретот, четвртиот - во кујната петтото - во орманот шестото - под мијалникот, а седмото - во кутијата на големиот ѕиден часовник.

Но волкот ги открил сите и не се помайвал - проголтан ги едно по друго. Само барем, каде што било во кутијата на часовникот, не можел да открие. Како ги задоволи лаком си, волкот се затътрил надвор, излегнал се под едно дрво на зелената полјана и заспал.

Не по долго старата коза се врати од шумата. Ах, каква глетка се открила само пред нејзините очи! Вратата зеела широко отворена; масата, столовите и клупа биле растури, а мијалникот бил издробени на парчиња. Прекривката и перничиња биле соборен од кревет.

Коза побарала своите деца, но не ги пронашла никаде. Викаа ги едноподруго по имиња, но никој не возвраќаат. Конечно, како нагласам сите и стигнала до најмалото, едно нежно гласче се јавив:

- Мила мамо, јас сум во големиот часовник. Таа го извадила од таму и тоа раскажа како волкот дошол и изел другите шест козлета. Можете да си замислите, како заплака коза за клетите си дечиња. Безумното од мака, излегла надвор, а малото јарци тргнала по неа. Како стигнала до ливадата, видела волкот да лежи, подпрян на едно дрво. Тој така силно хъркал дека гранките се тресе. Коза го огледала од сите страни и видела дека во полн му стомак нешто неговото посебно и корне. "О, Боже - мислеше таа, - дали сиромашните ми дечиња, обземени за вечера, не се уште живи? "

Поттикна барем јарци да изприпка до дома и да донесе ножици, игла и конец. Потоа почнала да разпаря търбуха на негативец. Едвај била резнала малку и едно јарци поднело главичката си надвор. Како да траеше сече, едно по друго се појавуваат и другите пет. Сите биле живи и здрави, бидејќи во лаком си волкот ги бил изгълтал цели. Ама дека радост настанала! Козлетата прегрнувајќи мајка си и тропкали како сватовите. А старата коза им рекла:

- Одете и најдете големи воденички камења да наполнил со нив търбуха на злото ѕвер пред да се разбуди. Седумте козлета брзо донеле камењата и напъхали во търбуха му колку може. Потоа старата коза брзо го зашиени, па волкот не само што не забележал ништо, но дури и не шавнал.

Како се наспал, тој се соочи со нозе. Камењата во търбуха му вжарени во него силна жед и тој се упатил кон еден бунар за да се напише со вода. Но штом направил една-две чекори, тие почнале да трополят и да се удираа во него. Викна тогаш волкот:

Шест козлета имам во желудникот, но зошто ли бидејќи потракват и тежат? Аууу, мај се сковавам од уплашени - камења во стомакот ми лежат!

Како стигнал до изворот и се наведнувајте над водата да отпие, камењата натежали, волкот паднал и се удавил. Кога го виделе тоа, седумте козлета доприпкали покрај изворот и закрещели: - Волкот умре! И заедно со мајка си радосно затанцували околу изворот.

Bijaše jednom jedna koza pa imala sedam mladih kozlića koje je voljela kao što svaka majka voli svoju djecu. Jednog dana pođe ona u šumu po hranu pa pozva svih sedam kozlića i reče im: – Draga djeco, ja idem u šumu, a vi se dobro čuvajte vuka, jer ako uđe, pojesti će vas od glave do pete. Taj zlikovac se često pretvara, ali vi ćete ga odmah prepoznati po hrapavom glasu i crnim šapama. A kozlići rekoše: – Draga majko, mi ćemo se dobro čuvati, možeš ići bez brige. Koza zameketa i mirno krenu na put. Ne prođe dugo, a netko zakuca na kućna vrata i viknu: – Otvorite, draga djeco, evo vaše majke, svakom sam nešto donijela. Ali kozlići po hrapavom glasu prepoznaše vuka i povikaše: – Nećemo ti otvoriti, ti nisi naša majka, ona ima nježan i mio glas, a tvoj glas je hrapav. Ti si vuk. Tada vuk ode nekakvom trgovcu i kupi veliki komad krede. Kad je pojede, glas mu postade nježan. Onda se vrati, pokuca na vrata i viknu:

– Otvorite, draga djeco, evo vaše majke, svakom sam ponešto donijela. Ali vuk je stavio svoju crnu šapu na prozor pa kad je kozlići vidješe, poviču: – Nećemo ti otvoriti, naša majka nema crne šape kao ti, ti si vuk. Tada vuk otrča pekaru i reče: – Udario sam se u nogu, premaži mi je tijestom. I kad mu pekar tijestom premaza šape, on otrča mlinaru i reče mu: – Pospi mi šape brašnom. Mlinar pomisli: "Vuk hoće nekoga prevariti", pa ga htjede odbiti, ali vuk mu reče: – Ako mi to ne učiniš, pojesti ću te. Tako se mlinar uplaši i zabijeli mu šape. Eto, takvi su ljudi. Onda zlikovac dođe i po treći put na kućna vrata, pokuca i reče: – Otvorite, djeco, došla je vaša draga majka i svakome ponešto iz šume donijela. Kozlići povikaše:

– Pokaži nam prvo nogu, da vidimo jesi li naša draga majka. On onda stavi šapu na prozor i kad kozlići vidješe da je bijela, povjerovaše da je istina i otvoriše vrata. Ali uđe im vuk, glavom i bradom. Oni se uplašiše i stadoše se sakrivati. Jedno skoči pod stol, drugo u krevet, treće u peć, četvrto u kuhinju, peto u ormar, šesto pod korito, a sedmo u kutiju zidnog sata. Ali vuk ih sve nađe i nije oklijevao nego ih je jedno za drugim progutao. Samo ono najmlađe, u kutiji od sata, nije našao. Kad se tako do mile volje najeo, vuk se odgega na livadu, leže pod drvo i zaspa. Malo zatim vrati se i koza iz šume. Ali imala je što vidjeti! Kućna vrata širom otvorena, stol, stolice i klupa prevrnute, korito slupano, pokrivač i jastuci po podu. Počne tražiti svoju djecu, njih nigdje. Dozivala ih je redom po imenu, ali nitko se ne odazva. Najzad, kad zovnu najmlađeg, začu se njegov glasić: – Draga majko, evo me u kutiji od sata. Ona ga izvadi te joj ono ispriča kako je došao vuk i sve ostale pojeo. Pomislite samo koliko je koza plakala za svojom jadnom djecom. Najzad u svome jadu izađe van, a kozlić istrča s njom. Kad stiže na livadu, a tamo vuk pod drvetom leži i hrče da se sve grane tresu. Ona ga zagleda sa svih strana i primjeti da se u njegovom prepunom trbuhu kozlići koprcaju. "Ah,", zaključi ona, "to su moja jadna djeca, koju je vuk progutao za večeru, a još su živa!" Najmanji kozlić brzo otrči kući po škare, iglu i konac. Koza prereže zlom vuku trbuh i samo što je napravila prvi rez kad jedan kozlić promoli glavu i kako je rezala dalje tako je iskakao jedan za drugim, svih šest kozlića. I svi su bili živi i zdravi. Kakva je to bila radost! Grlili su svoju dragu majku i cupkali od sreće. Ali koza im je naredila: – Trčite i brzo nakupite kamenja da ovoj bezobraznoj zvijeri napunimo trbuh dok još spava. Sedam kozlića požuriše i donesoše kamenja pa ih uguraše vuku u trbuh što su mogli više. Onda ga koza opet na brzinu zaši tako da se nije ni makao niti šta primijetio. Kad se vuk najzad naspavao, podiže se i kako je od teškog kamenja u trbuhu bio jako ožednio, on krenu prema bunaru da se napije vode. Ali kad poče hodati i teturati tamo-amo, poče se i kamenje u njegovom trbuhu sudarati i zveckati. Tada on povika: – Što to zveči, što to lupa u trbuhu mome? Ili su to kozlići ili neko kamenje? A kad stiže do bunara i nagne se nad vodu, teško kamenje ga povuče dolje i on se utopi. Kad to vidješe, sedam kozlića dotrčaše vičući iz sveg glasa: – Vuk se utopio! Vuk je mrtav! – i od radosti su zaplesali oko bunara zajedno sa svojom majkom.



Change: Change: