Multilingual Folk Tale Database


Information

Unknown author - 13CAD

Original version in Middle Dutch

Source: Esopet (nr. 44)

Country of origin: Netherlands

Translations

There are no translations available for this story

Add a translation

I paert ende i esel

Een paert droech I vergult ghesmide.
I esel sneef an sine side.
Tpaert verbalch hem, ende seide:
‘Siestu niet mijn scoen ghereide,
Ende minen breidel claer van goude?
Hets wonder dat ic mi onthoude,
In stake di met minen voete.
Twi quaemstu in minen ghemoete?
Twine hadstu stille ghestaen beden,
Tes ic verre ware leden?’
Die esel seide: ‘ay here, ghenade!
In mochte, ic quam soe gheladen.’
Maer hi pensde sonder spreken:
‘God moete dese overdaet wreken!’
Daerna begonste tpart van pinen
Breken, cranken, dwinen.
Als sine cracht dus was verdorven,
Men dede hem draghen mes met korven.
Dit sach die esel ende loech.
‘Waer es,’ seidi, ‘dijn vorboech?
Van wat tornoye comestu?
Waes es dine sierheit nu?
Al warstu te ghemake I stic,
Wat bestu scoenre nu dan ic?’
Al sidi here op I tijt,
Ic rade u dat ghi ghemate sijt.
Penst om die aventure,
Die na tsoete ghevet sure.