Multilingual Folk Tale Database


Information

Unknown author - 13CAD

Original version in Middle Dutch

Source: Esopet (nr. 34)

Country of origin: Netherlands

Translations

There are no translations available for this story

Add a translation

Den man ende den serpent

Een serpent quam bi costumen
Teens arms mans huse, diet metten crume
Van siere tafelen voede wel.
Doe wart die man rike ende fel
Ende sloech tserpent met ere aex.
Het en hadde daer noit soe vele ghemaex
Alst smerten hadde, doent sach sijn bloet.
Nu wart den man verdwenen sijn goet,
Soe dat hi dochte in sinen moet:
‘Dat ic tserpent sloech, dat doet,
Dat ic dus beghinne weeken.’
Doe begonsti weder smeeken:
‘Mi es leet, dat ic mesdede,
Verghevet mi op hovesschede.’ -
‘Eest di leet,’ seide dat serpent,
‘Ende ic vergeten mach den torment
Van den fellen slaghe, ic moet
Vergeven di minen evelen moet;
Maer wachti wel, dat seggic die,
Alsoe langhe alsic tlitteken sie.’
Die vrienscap en wort nemmermeer
Alsoe goet alsi was eer.
Dus siet men, die betruwet
Sinen ouden viant, dats hem beruwet.
Daer blivet gherne I wortelkijn
Daer nijt ende haetscap heeft ghesijn.