Multilingual Folk Tale Database


Information

Unknown author - 13CAD

Original version in Middle Dutch

Source: Esopet (nr. 60)

Country of origin: Netherlands

Translations

There are no translations available for this story

Add a translation

Vrouwe Juno

Het wat I hoghe coninghinne,
Dat was Juno die goddinne.
Si prijsde sere haren lieden
Suverhede, ende dede ghebieden,
Dat elc wijf namen I man
Sonder meer, ende hilder baer an.
Doe quam mijn vrouwe Venus voert
Ende seide te Juno dese woert:
‘Vrouwe Juno,’ seegt si, ‘op minen vloer
Gaet I hinne, die ic beswoer
Ende bat haer, of si woude wisen
Hoe vele dat haer bedorste spisen.
‘Dat ic hebbe, etic,’ seegt soe,
‘Nochtan scravic emmertoe.’
‘Of ic di van miere have
II half viertel tarwen gave,
Soutstu dan dijn scraven laten?’
‘Nenic,’ seegt si, ‘bi caritaten,
Al ontdadi mi die dure
Ende liet mi lopen in die scure.’
Doe riepen si alle: ‘laet ons wachten!
Die wive selen der hinnen slachten.’
Doe liepen si alle te hope ghemene,
Jonc, out, groet ende clene,
Man ende wijf, heren ende vrouwen;
Daer en hilt niemen andren trouwe.
Dit was costume van wileneer,
Maer, God danc, men doets nemmeer.
Die goode wijf sijn alle goet,
Diese lachtert, hi mesdoet.